Twentysomething

De twintiger. We stappen over op groen, zijn vega (eten wel vis) en scheiden ons plastic (als de container niet te ver lopen is). We staan massaal op de Dam te protesteren, maar een repost op Insta voldoet vaak ook wel. We zijn ambitieus, werken keihard een studieschuld weg, staan doordeweeks fanatiek op onze yogamat en loopband, maar zijn tegelijkertijd meester in het onszelf zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk te maken.

“De generatie van hypocrieten”. We zijn gefascineerd door de bizarre tegenstrijdigheid in ons. Nog nooit is een generatie zo bewust en zo onbewust bezig.

In ‘Twentysomething’ nemen 4 dansers zichzelf en hun eigen generatie even goed onder de loep. Wat drijft ons in onze keuzes? Waar trekken wij onze grenzen? En is dat echt zo erg?

“Uiteindelijk verlaat het viertal, gehavend en onder het zand en stof, door een kleine zijdeur de ruimte: hun coming of age is voltooid, de energie van de dansers zindert nog na als het stof langzaam weer neerdwarrelt.”

What People Are Saying

 

“Van Twentysomething raakte ik af en toe ontroerd ook. Wat verbeelden zij mooi de dilemma's van de jeugd.”

— Ditta, visitor Winterkaravaan

“Adembenemend mooi. De pijn en de struggle van de dansers was zo voelbaar dat het echt bij mij schuurde en 'au' deed. Maar daarnaast ook zoveel hoop en de jeugd heeft de toekomst met toch een (glim)lach.”

— Karin, visitor Winterkaravaan

“De dansvoorstelling sprong er uit voor mij, raakte, bewoog mij van binnen. Ik zou ze met stip aanraden aan anderen en zelf graag nog een keer gaan zien.”

— Nelleke, visitor Winterkaravaan

Supported by

Previous
Previous

Something else

Next
Next

notwithstanding